Często spotykam się z sytuacjami, w których gdy dowiaduję się jak na imię swemu maluchowi dali jego rodzice zbiera mi się na śmiech. A to najbardziej bajtowa reakcja. Często bywa również, iż chce mi się ryczeć, jestem załamany, zawstydzony, po prostu nie mogę uwierzyć. O smaku się oczywiście nie sprzecza, to co może nie obrzydzać mnie, inni mogą uważać za perfekcję – i vice versa. Rzecz jednak w tym, iż jestem zdania, iż co poniektóre imiona tak głęboko wryte są w naszych głowach, tak zgodnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż wielkim wyzwanie jest nazywanie tak swoich dzieci, które dodatkowo mają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z człowiekiem o imieniu Adolf, i wcale nie był z Niemiec. W swoim życiu miałem możliwość podać rękę Albinowi, który wcale nie miał bladej skóry a także Alfonsowi, który bynajmniej zarabiał na życie zasiadając w redakcji w gazecie – i nie była to przykrywka. W życiu politycznym Polski czynnie pokazują się także mężczyźni o dźwięcznie brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita a także nowy prezydent Komorowski – czy wam też coś tu nie śmierdzi? Jeżeli rozchodzi się o kobiety, moja kumpela ma na imię Genowefa i nawet nie zadawajcie pytania czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje również Sonia, która kojarzy mi się z małym, bezbronnym chomikiem, którego umieszcza się w terrarium, a także Żaklina, której imię ledwo co przechodzi mi przez aparat dźwiękowy. Wydaje mi się, że im dłużej i bardziej rodzice głowią się nad imionami dla swych pociech, tym bardziej dramatyczne są tego rezultaty.
Tags: imie, pochodzenie imion, znaczenie imienia, znaczenie imion